Iets van vroeger bewaren voor later
Over een kunstwerk van Edith Dekyndt
Mijn vrouw en ik slenterden midden 2023 door het museum ‘Bourse de Commerce Pinault Collection’. Op het gelijkvloers bleven we voor een oude, houten afgesloten vitrinekast, als aan de grond genageld staan. We keken en bleven kijken.
‘Darmen’. ‘Tentakels’. ‘Worst’. ‘Iets op sterk water, om het te kunnen bewaren’. ‘Navelstreng, nee toch.’
Vaak zijn bordjes met uitleg te opdringerig. Soms zijn ze onvindbaar of slordig, te groot of te klein. Soms zijn ze overbodig, soms cruciaal. Hier was het net goed, discreet, aan de zijkant van de vitrinekast.
Verbinding
De link met iets wat we beiden kenden, het Sole Mio-deken, was snel gelegd. Wie was er kind in de jaren 60 of 70, het pre-dekbedtijdperk, en kent dat soort dekens niet, die zware dekens met die bijzondere fluwelen boorden? Wellicht door de botsing van de krachtige herinnering (zacht, warm, tastbaar) met wat ik zag (nat, koud, glibberig, achter glas) verliet ik het museum met een foto op zak, in verbinding met dat ene kunstwerk van Edith Dekyndt (BE, °1960).
Het toeval wilde dat we begin 2024 opnieuw in de buurt waren en dat we, hoe zou dat toch komen, opnieuw naar die kom in het museum werden gezogen. Het lag er nog. Al had de tijd intussen haar verblekende werk gedaan.
